Zelfmoord onder Hindostanen in Suriname

By Kishan on February 16th, 2012
depressed

Voor 2012 zijn er al 5 zelfmoordgevallen genoteerd. Vier van deze waren van Hindostaanse afkomst en ook jonger dan 30 jaar. Dan kijken we nog niet naar de cijfers van de afgelopen jaren. Hoe komt het dat de jongeren en dan vooral de Hindostaanse jongeren overgaan tot het plegen van zelfmoord? Een antwoord hierop geven is niet makkelijk. Als het zo makkelijk zou zijn, dan hadden we er zo een oplossing voor kunnen zoeken.

Ik heb de afgelopen dagen heel wat over zelfmoord gelezen in de verschillende dagbladen en nieuwssites. Verschillende statistieken gezien en ook de meningen van anderen mogen horen, vooral op Facebook. Vooral na het geval van familie Nibar heeft menigeen beziggehouden. Ook president Bouterse en andere hoogwaardigheids-bekleders hebben hun medeleven getoond. Dit heeft mij ook aangespoord om meer aandacht aan dit probleem te geven.

De cijfers van WHO (laatste update van Suriname is uit 2005) wijzen uit dat Suriname op de 26e plaats staat op het lijst met de meeste zelfmoordgevallen met 28,3 doden per 100.000 inwoners. Als je nu nadenkt dat vrijwel 73% van de suicide gevallen in Suriname onder de Hindostanen zijn, dan zou je denken dat Suriname onder India zou staan. India staat echter op de 45e plaats van de 105 landen. Misschien een gekke vergelijking, omdat de Hindostanen in Suriname verschillen met die van India. Ik wil hiermee bijna de “verklaring” dat het komt doordat Hindostanen in Suriname teveel naar Bollywood films kijken, verwerpen. Zo erg zijn die films echt niet. Ik kijk persoonlijk ook vrijwel dagelijks naar Bollywood films.

De cultuur van de Hindostanen kan een rol spelen. Velen praten niet over alles binnen het gezin. De communicatie is zeer beperkt. Over een aantal onderwerpen wordt er helemaal niet gesproken met de ouders. In sommige gevallen schaamt men zich ook om over deze dingen met vrienden te praten. Dit is een ernstig probleem, omdat als iemand depressief is, dan kan uitpraten een oplossing zijn.

Wat ook een punt kan zijn is dat er nog steeds in bepaalde Hindostaanse gezinnen de kinderen gedwongen worden om te trouwen bijvoorbeeld. Ook aan mij wordt er vrijwel op elke familiefeest gevraagd wanneer ik ga trouwen en dat ik al oud genoeg ben. Ik wordt daar ook gek van. Gelukkig dat mijn ouders mij niet dwingen, maar bij anderen is het wel zo. Alsof dat niet genoeg is, dan wordt er zo iemand voor je geregeld met wie je moet trouwen. Heel vaak is er in zulke gevallen geen tegenspraak mogelijk.
Een ander punt is dat Hindostaanse ouders het vaak niet kunnen accepteren dat hun zoon of dochter een relatie heeft met iemand van een andere bevolkingsgroep. Deze wordt vaak niet geaccepteerd. Het komt ook voor dat de ouders de kinderen binnen huis houden en verbieden om uit te gaan of mee te doen aan sociale activiteiten etc.

Dit laatste zoeken de jongeren zelf. Ik ga ook vaak naar feesten, discotheken enz. Hindostaanse feesten, dan bedoel ik de zogenaamde shows en dansavonden, vermijd ik absoluut. Vooral als ik met een dame ben. Alcoholmisbruik op hoog niveau. Maar goed, dit is weer een andere topic.

Jongeren met problemen moeten het met iemand kunnen uitpraten en behalve moeten zij weten dat problemen opgelost kunnen worden. Ze moeten weten dat zij niet de enige zijn met bijvoorbeeld liefdesproblemen of andere problemen in relatiesfeer. Het doorspelen van informatie kan heel simpel. Muziek is een van de manieren om dit te doen. Het is dan heel goed om te zien dat er de afgelopen jaren er veel Surinaamse muziekproducties zijn uitgebracht door jonge Surinamers. Deze zingen over allerlei zaken die zich voordoen. Ik zie echter dat de Hindostaanse artiesten in Suriname geen moeite doen (of misschien de skills niet hebben) om eigen composities uit te brengen. Veelal doen de Nederlandse Surinamers dit wel, echter zie ik in de meeste liedjes geen noemenswaardige betekenis.

De Hindostanen moeten uit de taboesfeer treden. Zoals ik eerder ook noemde kunnen de kinderen niet goed communiceren met hun ouders. In vele gevallen nemen de ouders de belangrijkste beslissingen voor hun kinderen. Schoonmoeders die hun schoondochters pesten (typisch Hindostaans). Hoe meer de kinderen hun problemen niet kunnen bespreken en zo niet kunnen oplossen, hoe meer de problemen zich ophopen. Uiteindelijk lijkt zelfmoord de enige oplossing te zijn.

Bovenstaande is slechts wat ik erover denk. Binnen de VHP Jongerenraad ben ik aangewezen als voorzitter van de commissie Research, Educatie en Ontwikkeling en wij zijn momenteel bezig om discussieavonden te organiseren over deze topic. Dit is hoe wij denken een bijdrage te kunnen leveren aan dit probleem. Ook u kan een bijdrage op uw manier leveren. De media kan een belangrijke rol spelen in het geheel om informatie te verspreiden. Indien u het niet eens bent of wat wilt toevoegen hieraan, dan verwacht ik gauw een reactie van u.

Wat u nu kunt doen?

Huur mij in

Wilt u een website hebben of wilt u een social media strategie ontwikkelen voor uw bedrijf of product? Neem contact op met mij. Ook als u geen tijd heeft om uw website te onderhouden kunt u het aan mij vragen.

Reageer

Is er iets onduidelijk? Of wilt u uw mening geven? Is er iets wat ik verkeerd gezegd heb? Laat een reactie achter

5 Comments

Posted By: Joey Ezechiels On: February 20, 2012 At: 7:21 pm

Hee Kishan, heb jij toevallig statistieken over m.n. de correlatie tussen uithuwelijken en opleidingsniveau in Suriname?
Mijn theorie is nl. dat een hoger opleidingsniveau meer aanzet tot nadenken over het eigen leven, maar ook de levens van mensen om hun heen en de impact van zaken als gedwongen huwelijken op de levenskwaliteit van kinderen. Daarnaast hebben hoger opgeleiden het over het algemeen financieel wat makkelijker, waardoor de “noodzaak” tot een bruidsschat afneemt. Tengevolge zou het dus voor hogeropgeleiden makkelijker moeten zijn te breken met deze gedachtengang.

Ik heb dit alleen nog niet kunnen maatstaven, maar ben daar dus wel in geinteresseerd.

Posted By: Kishan On: February 21, 2012 At: 7:43 am

Joey,
Ik heb deze statistieken niet kunnen verkrijgen. Binnen de politieke organisatie waar ik deel uit maak zijn wij wel bezig met het plannen van een discussieavond over Suïcide gevallen in Suriname. Ik krijg binnenkort een rapport waarin deze statistieken er wel bijstaan. Zodra ik dit heb, ga ik het ook publiceren.

Posted By: Marciano Lie A Young On: February 21, 2012 At: 2:19 pm

goed artikel Kishan!

Posted By: Sonja Williams On: February 22, 2012 At: 6:04 pm

Ik heb jaren als verpleegkundige slachtoffers van zelfmoorpogingen moeten bijstaan; spoedeisende hulp verlening bij het leeghalen van de maag etc. Tijdens deze hulpverlening praat je veel met het slachtoffer en probeer je de reden achter hun wanhoopsdaad te begrijpen. Heel vaak heb ik tussen de regels door van sommige Hindostaanse jongeren begrepen dat de vaste overtuiging op reincarnatie een doorslaggevende rol speelt om naar zo een wanhoopsdaad als zelfmoord te grijpen voor het ontlopen van hun (aardse/huidige) problemen. Ondermeer de Christelijke overtuiging heeft een strafmaatregel in het ‘hiernamaals’ in hun leer ingebouwd op zelfmoord. Misschien is dat deels een verklaring waarom het zelfmoordcijfer lager ligt daar? Ik probeer hier niets als vaststaand of wetenschappelijk correct te verkondigen, slechts mijn ervaring op dit stuk te delen en hoop dat men dat ook wil meenemen in discussieavonden bij het proberen om tot een oplossing te komen voor dit epidemisch probleem in Suriname.

Posted By: Astrid On: March 16, 2013 At: 12:46 pm

Hi Kishan, ik leer net pas over de hoge zelfdoding aantallen onder met name Hindoestaanse Surinamers. De redenen die vooralsnog worden aangegeven zijn naar ik aanneem gebaseerd op redenen gegeven voor de zelfdoding?
Ik woon al jaren in Australië en hier wordt ontzettend vaak voor zelfdoding gekozen, met name onder de Indigenous/Aboriginal bevolking. De oorzaken hier worden gezocht in intergenerationeel trauma na kolonisatie. Er wordt heel veel geld en personeel gestoken in preventie maar vooralsnog is daar nog niet zoveel resultaat van merkbaar.
Natuurlijk is er heel veel over te zeggen, te veel voor een reactie op een blog.
Waarom ik op je stuk reageer is om je te attenderen op een gegeven dat hier is geconstateerd: als er zelfmoord in de nabije omgeving heeft plaatsgevonden, neemt het risico enorm toe. Begeleiding en steun voor de directe omgeving van een slachtoffer is dus belangrijk. Media speelt een grote rol: niet alleen in preventie en informatie maar helaas ook op een negatieve manier. Soms is het waargenomen verdriet en de na de dood uitgesproken waardering voor de overledene ook een motivatie voor vooral jongeren om voor zelfdoding te kiezen. Zij hopen dan ook die waardering te krijgen die zij tijdens het leven niet ervaren van naasten.
In de media is heel veel informatie te vinden over manieren om zelfdoding te laten slagen. Wellicht zou er meer informatie beschikbaar moeten zijn voor oplossingen van problemen en ook voor de gevolgen als de zelfdoding niet slaagt (vaak hersenbeschadiging en dus handicaps).
Zoals gezegd: er is zoveel over dit onderwerp te zeggen, ik dacht dat bovenstaande wellicht weer een nieuwe invalshoek biedt voor mogelijke preventie. Een druppel op de gloeiende plaat wellicht…

Reageer